ಏನೋ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿ

ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ಆದಾಗಿನಿಂದಾ  ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗಿದೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ  ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೂ ನಿಶಬ್ದ. ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಫೋನ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್ ಗಳಲ್ಲಿ  ಬಿಸಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.  ನಾನು ನನ್ನ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಬೆಕ್ಕಿನ ಹಾಗೆ ಬೆಡ್ ರೂಮ್ ಗೆ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ  ಟೆಕ್ಸ್ ಟೈಲ್ ಇಂಜಿನೀರ್, ಆತ ನನಗೆ ಒಂದು ಸಲಹೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ.  ವಾಟ್ಸಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಂದೇಶ ಕಳಿಸಿದ್ದ. ಕೊರೋನ ವೈರಾಣುವನ್ನು  ತಡೆಯಲು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಸುಲಭವಾಗಿ, ಅಗ್ಗವಾಗಿ ತಯಾರುಮಾಡ ಬಹುದಾದಂತಹ ಮಾಸ್ಕ್ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದ. ಮಾಸ್ಕನ್ನು ಮೂರು ಪದರಗಳಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು.  ಹೊರಗಿನ ಪದರ ಜೀನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟ್  ಮೆಟೀರಿಯಲ್ ಆಗಿರಬೇಕು, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಟ್ವಿಲ್  ವೀವ್ ಆದ ಕಾರಣ  ವೈರಾಣುಗಳುಳ್ಳ ಹನಿಗಳು ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಎರಡನೆಯ ಪದರ ಪಾಲಿಯೆಸ್ಟರ್ ಆಗಿರಬೇಕು ಹಾಗೂ ಮೂರನೆಯ ಪದರ ಬನಿಯನ್ ವಸ್ತ್ರ (ನಮ್ಮ ಚರ್ಮಕ್ಕೆ ಹಾನಿಯಾಗದಂತೆ) ಬಳಸಬೇಕು. ಇಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿ ನನಗೆ ಸಾಕಿತ್ತು, ಅವುಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವ  ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಶುರುಮಾಡಿದೆ. ಮಾಸ್ಕ್ ತಯಾರಿಸುವ  ಸುಲಭ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳ  ಬಗ್ಗೆ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಇಲ್ಲಾ  ವಿಡಿಯೋಗಳನ್ನು  ನೋಡಿದೆ. ಈ ಮೂರು  ವಸ್ತ್ರಗಳು ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ? ಹೊರಗೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಹೊಳೆದ  ಅದ್ಭುತ ಉಪಾಯವೆಂದರೆ, ನನ್ನ ಪತಿರಾಯರ ಕಪಾಟು.  ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೋಗಿ ಒಂದು ಜೀನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟ್, ಒಂದು ಪಾಲಿಯೆಸ್ಟರ್ ಅಂಗಿ, ಒಂದು ಬನಿಯನನ್ನು ಕಳ್ಳತನದಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದ ಹಾಗೆ  ಮಹಡಿಯ ಮೇಲಿರುವ ನನ್ನ ಕೋಣೆಗೆ  ಹೋದೆ. ಅಳೆಯುವ ಟೇಪ್ ನಿಂದ ಬಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಮಾರ್ಕ್ ಮಾಡಿದೆ. ಕತ್ತರಿಸಲು ಕತ್ತರಿ ತೆಗೆದೆ, ಅದು ಮೊಂಡಾಗಿತ್ತು, ಕತ್ತರಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಬೇರೆ ಕತ್ತರಿಯನ್ನು ತಂದೆ.  ಹೊಲಿಗೆಯಂತ್ರ ಬಳಸದೆ ಅಟ್ಟದ ಮೇಲಿಟ್ಟು ವರ್ಷಗಳೇ ಆಗಿದ್ದವು. ಅದನ್ನು ತೆಗೆದು  ಹೊಲಿಗೆ  ಸರಿಯಾಗಿ  ಬೀಳುತ್ತದೋ ನೋಡಲು ಯಂತ್ರದ ಸ್ವಿಚ್ ಆನ್ ಮಾಡಿದೆ. ಕಟಕಟ ಶಬ್ದ ಮಾಡ ತೊಡಗಿತು. ಒಳಗೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದ ಧೂಳು ತೆಗೆದು, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಘರ್ಷಣೆ ಇತ್ತೋ ಅಲ್ಲಿ ತೆಂಗಿನ ಎಣ್ಣೆ ಹಾಕಿದೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಶಬ್ದ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು, ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟೆ.  ಜೀನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ ನ್ನು  9" X 6"  ಆಯತಾಕಾರಕ್ಕೆ ತುಂಡರಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಮಾರ್ಕ್ ಮಾಡಿದ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲು ಹೋದೆ, ಅದು   ಸೊಟ್ಟ ಸೊಟ್ಟವಾಗಿ ಮೊಟ್ಟೆಯಾಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಪ್ರಯತ್ನ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಪ್ಯಾಂಟ್ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ತುಂಡು ತುಂಡಾಗಿತ್ತು. ಹತ್ತು ರೋಗಿಗಳು ಸತ್ತಮೇಲೆ ಹನ್ನೊಂದನೇ  ಆಪರೇಷನ್  ನಲ್ಲಿ ರೋಗಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿದ ವೈದ್ಯನಂತೆ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟೆ. ಕಡೆಗೂ ಆಯತಾಕಾರದ 

ತುಂಡು ತಯಾರಾಯಿತು. ಹಾಗೆಯೇ  ಶರ್ಟ್ ಮತ್ತು ಬನಿಯನ್ ಕೂಡಾ ಬಲಿತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಮೇಲೆ  ಹೊಲಿಯಲು ಕೂತೆ. ಸೂಜಿಯೊಳಗೆ ದಾರ ಹಾಕಬೇಕು. ಕಣ್ಣು ಸರಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ , ವಯಸ್ಸಿನ ಪರಿಣಾಮ. ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿದ್ದ ಫ್ಲಾಶ್ ಲೈಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೇಗೋ ದಾರ ಹಾಕಿ  ಹೊಲಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ. "ಆ....!!! " ಎಂದು ಚೀರಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ನೆನಪು ನಂತರ ಏನಾಯ್ತೋ  ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಮೂರ್ಛೆ  ಹೋಗಿ ೫- ೧೦ ನಿಮಿಷ ಆಗಿರಬೇಕು ಕಣ್ತೆರೆದಾಗ ... ಮನೆ ಮಂದಿಯೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಮುಂದಿದ್ದರು.  ಎಡಗೈ ತೋರುಬೆರಳು ನೋವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಹೊಲಿಗೆ  ಶುರು ಮಾಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಸೂಜಿ ನನ್ನ ತೋರುಬೆರಳಿನಿಂದ ಹಾದು ಹೋಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ತಲೆತಿರುಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಗಂಡ ಬಂದು ಸೂಜಿಯನ್ನು ಬೆರಳಿನಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದ್ದರು. ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಈ ಬಾರಿ ಸೂಜಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಾಗಿ ಹೊರಗೆ  ಬಂದಿತ್ತು. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಹೀಗೆ ಹೊಲಿಗೆಯಂತ್ರದ  ಸೂಜಿ  ಎಡಗೈ ತೋರುಬೆರಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಅದು ಎರಡು ತುಂಡಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ತುಂಡು ಬೆರಳಿನ ಮೂಳೆಗೆ   ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು . ನಂತರ ಶಸ್ತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿ ತೆಗೆಸಿದ್ದಾಯಿತು. ಆ  ಘಟನೆ ನಡೆದ ನಂತರ ನನ್ನ ಹೊಲಿಗೆ  ಯಂತ್ರವನ್ನು ಅಟ್ಟಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದೆವು. 

ಕೊರೋನಾ ಲಾಕ್ ಡೌನ್ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯಲು  ಮಾಸ್ಕ್ ತಯಾರಿಸಿ ಸಮಾಜ ಸೇವೆ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಏನೋ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಎಡವಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. 

ಆಮೇಲೇನು... ಒಳ್ಳೆ ಪ್ಯಾಂಟ್, ಶರ್ಟ್ ಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪತಿರಾಯರಿಂದ ಮಹಾ ಮಂಗಳಾರತಿ ಆಯಿತು.
                                           ---   x  ----